Waarom Justin Trudeau zo teleurstelt

Wereldnieuws en zeer opmerkelijke nieuwsfeiten vind je hier.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
Tammy
Forumbeheerster
Berichten: 63761
Lid geworden op: 04 feb 2005, 18:20

Waarom Justin Trudeau zo teleurstelt

Bericht door Tammy » 19 okt 2019, 13:59

Het grote voorbeeld van Klaver valt genadeloos door de mand.
De opgestroopte mouwtjes die Klaver heeft overgenomen kunnen weer naar beneden.
Morgen gaan de Canadezen stemmen , een hoop zijn totaal niet tevreden over deze man.
Ikzelf had best hoge verwachtingen toen hij aantrad.
Ik dacht deze jongeman gaat het goed doen , ik had daar echt vertrouwen in.
Het blijkt een luchtbel helaas.
Hopelijk kiezen de Canadezen iemand die het wel goed gaat doen, we zullen zien.

<<<<<<<<<<<<<<<<

Afbeelding
Een demonstrant houdt een foto op van een met olie besmeurde Justin Trudeau tijdens protesten tegen de uitbreiding van de Trans Mountain-pijpleiding in Vancouver.

Waarom Justin Trudeau zo teleurstelt.

Met Justin Trudeau als premier zou alles anders worden in Canada. Vier jaar na zijn aantreden overheerst bij veel kiezers de deceptie. Wat is er geworden van zijn progressieve vergezichten?

De wolken hangen laag in Vancouver en de radio moet zijn best doen om boven de hard zwiepende ruitenwissers uit te komen. Na Arcade Fire – dit is Canada – klinkt een ernstige vrouwenstem. ‘Justin Trudeau’, zegt ze, ‘heeft vier jaar lang slechte keuzes gemaakt.’ Ze noemt een reeks gebroken beloften en schandalen, van een nieuwe oliepijplijn tot een omkoopkwestie, van een belastingkorting voor bedrijven tot het negeren van onrecht tegen indianen. ‘Wij kiezen niet voor de mensen met geld en connecties. Wij kiezen voor u. Stem op 21 oktober op de Nieuwe Democratische Partij.’


Zo wordt hij dus weggezet, Justin Trudeau, vier jaar nadat hij door een enthousiast land en de rest van de wereld op een voetstuk werd gezet. Gewoon een ouderwetse politicus, zo eentje voor mensen met geld en connecties.

Maandag zullen de Canadezen via de stembus hun oordeel uitspreken over de leider van de Liberal Party die in 2015 met zijn hoopvolle beloften en optimistische vergezichten als een messias werd binnengehaald. Hij wás een jonge god, met dik haar en een stevige kin, die zijn partij naar een eclatante overwinning leidde van 34 naar 184 zetels en gebruind en blakend het podium betrad. ‘Zonnige manieren, vrienden, zonnige manieren. Dit is wat positieve politiek kan doen.’

Positieve politiek? Een positieve campagne, bedoelde hij. Met de politiek moest hij nog beginnen.

Trudeau wilde het oude Canada nieuw leven inblazen, een bescheiden maar internationaal ingesteld land met morele ambities. Zijn voorganger, de conservatief Stephen Harper, had tijdens zijn bijna tienjarige bewind de deuren dichtgedaan: hij zegde het Kyoto-klimaatverdrag op, wilde nikabsluiers verbieden tijdens inburgeringsceremonies en had een strenge antiterrorismewet ingevoerd. Trudeau, zoon van een roemrucht politicus uit de jaren zestig en zeventig, zou weer een progressieve wind laten waaien. Hij zou 25 duizend Syrische vluchtelingen opnemen, hij zou zich achter de aanstaande klimaatafspraken scharen, hij zou de oorspronkelijke bewoners van Canada eindelijk de aandacht en rechten geven die ze verdienden, hij zou marihuana legaliseren.

Toen hij een maand na zijn overwinning zijn kabinet presenteerde, was dat de veelkoppige personificatie van dat progressieve programma. Vijftien van de dertig ministers waren vrouwen. Er zat een Afghaanse vluchtelinge bij, een Inuk (eskimo), nog een oorspronkelijke bewoner van het land, een blinde, een rolstoeler en twee sikhs. Hun onervarenheid – achttien van hen waren voor het eerst minister – was een pre. Volgens de Canadese krant The Globe and Mail hing er een ‘gevoel van mogelijkheden’ in de lucht en wereldwijd werd er met bewondering en lichte jaloezie gekeken naar het nieuwe elan. Het was 2015 en er was in de nadagen van Obama weer een gidsland opgestaan, met een leider die verandering hoog in het vaandel voerde. Terwijl de rest van de wereld worstelde met de opkomst van rechts populisme, liet Canada zien dat links kosmopolitisme ook nog toekomst had. Zo leek het.

Lees het volledige artikel op onderstaande link :

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achter ... ~b21257c5/

Somewhere, something incredible is waiting to be known.

Carl Sagan.

Gebruikersavatar
Tammy
Forumbeheerster
Berichten: 63761
Lid geworden op: 04 feb 2005, 18:20

Re: Waarom Justin Trudeau zo teleurstelt

Bericht door Tammy » 22 okt 2019, 13:33

Laatste update :

Trudeau verliest meerderheid, maar blijft wel premier van Canada.

De Canadese premier Justin Trudeau mag aanblijven als regeringsleider, maar moet om te regeren wel op zoek naar steun van een of meerdere partijen. De uitslag van de landelijke verkiezingen van maandag zal voor Trudeau, die de laatste tijd geplaagd werd door schandalen, een hele opluchting zijn.

De partij van Trudeau gaat volgens de polls in 156 van de 338 districten aan de leiding. Dat betekent dat Trudeau wel de meeste stemmen heeft gekregen, maar niet aan een absolute meerderheid komt. De conservatieven van zijn rivaal Andrew Scheer leiden in ongeveer 121 districten. Om een meerderheid in het parlement te vormen zijn 170 zetels nodig.

Ten opzichte van de verkiezingen van 2015, toen hij een absolute meerderheid van 184 zetels haalde, heeft Trudeau ingeleverd. Omdat de Liberalen desondanks de grootste partij lijken te worden, zal de premier volgens de zender CBC een minderheidsregering gaan vormen. Daarbij zal hij afhankelijk zijn van kleinere, linkse partijen zoals de Groenen en de NDP.

Lees het volledige artikel op onderstaande link:

https://www.ad.nl/buitenland/trudeau-ve ... ~ac459346/

Somewhere, something incredible is waiting to be known.

Carl Sagan.

Gebruikersavatar
Tammy
Forumbeheerster
Berichten: 63761
Lid geworden op: 04 feb 2005, 18:20

Re: Waarom Justin Trudeau zo teleurstelt

Bericht door Tammy » 22 okt 2019, 13:36

Weer een voortreffelijk Column van Sylvain Ephimenco.

Trudeau, Macron en Klaver: gisteren geadoreerd, vandaag half vertrapt.

Terwijl ik aan dit stuk begin, weten we nog niet hoe de Canadezen hebben gestemd in de landelijke parlementsverkiezingen. Dat premier Justin Trudeau het moeilijk zal krijgen, ongeacht of hij de macht weet te behouden, is vrijwel zeker. Wat mij hier fascineert, is de wispelturigheid van de publieke opinie en het electoraat: gisteren geadoreerd, vandaag half vertrapt. Of zoals gisteren in de Verdieping stond: ‘Iedereen was het erover eens: zo’n hippe premier had Canada nog nooit gehad’. Toch is er van de ‘Trudeaumania’ van vier jaar geleden weinig over.

Niet dat Trudeau verraad heeft gepleegd aan de progressieve politiek die hij tijdens de laatste campagne beloofde. Volgens deskundigen heeft de premier 92 procent van zijn verkiezingsbeloftes gerealiseerd, van het legaliseren van cannabis, tot hulp bij sterven, de opvang van vluchtelingen en een gelijk aantal mannen en vrouwen in de regering.

Ja, er zijn enkele affaires – of affairetjes – (zwarte schmink en ongepaste verkleedpartijen) en Trudeau heeft zijn aspiraties om klimaatkampioen te worden niet waargemaakt. Plausibeler is het dat politici die vol op het communicatie-orgel gaan, dit vroeg of laat met een drastische afname van populariteit en geloofwaardigheid bekopen. Nieuw zand om in de ogen te strooien raakt schaars en de ogen voor wie het bedoeld was, raken op hun beurt vermoeid.

In de internationale pers lees ik soms harde oordelen over Trudeau, zoals van Olivier Turbide, docent communicatie aan de Université du Québec: ‘Vanaf zijn intrede in de politiek was Trudeau de politicus van beeld en imago. Hij had een rockstar-uitstraling en kwam over als een toegankelijke, menselijke en sympathieke politicus. Deze extreme zorg voor zijn imago heeft hem in het begin geholpen, maar de ­terugkeer op aarde wordt des te moeilijker als de ­betovering is uitgewerkt.’

‘Justin Klaver’ is vergeten.

De politieke wereld lijkt aan een inflatie van jonge, dynamische en energieke politici onderhevig, die in communicatie het voornaamste gereedschap zien voor een succesvolle carrière. Ook zijn er meer politici die met Trudeau werden vergeleken, dit bleek geen eeuwige garantie voor succes.

In Frankrijk werd Emmanuel Macron toen hij president werd al vrij snel met de Canadese premier vergeleken. Ook hij wist als geen ander de burgers te charmeren met zijn communicatieve gaven. Na meer dan twee jaar heeft zijn imago van jonge en flitsende hervormer meerdere deuken opgelopen en is zijn populariteit gehalveerd.

Of neem GroenLinks-leider Jesse Klaver; ook zeer begaafd als het om de promotie van zijn imago gaat. Bij de laatste verkiezingen, waar hij als winnaar uitkwam, maakte de internationale pers vaak de vergelijking met Trudeau. Hij lijkt zijn jongste broer! De Engelstalige nieuwssite Mashable was lyrisch: ‘Vergeet Justin Trudeau, deze Nederlandse politicus gaat het hart van het internet veroveren’. Intussen is ‘Justin Klaver’ vergeten en in de peilingen heeft GroenLinks moeite om de winst van twee jaar geleden vast te houden.

https://www.trouw.nl/opinie/trudeau-mac ... ~bd7149a7/

Somewhere, something incredible is waiting to be known.

Carl Sagan.

Plaats reactie